 | |
| Katerina Belkina, It's not a man's world. Op de Realismebeurs 2008 presenteert Galerie Lilja Zakirova een nieuw gezicht binnen de galerie: de Russische fotografe Katerina Belkina. Elegante, dromerige vrouwenportretten. Bij nadere inspectie blijken de foto's steeds dezelfde vrouw te tonen, telkens in de huid van een archetypische sprookjesfiguur: Assepoester, de Kleine Zeemeermin, Roodkapje. Echter in plaats van een zorgeloze en uitnodigende blik die je bij een sprookjespersonage zou kunnen verwachten, zijn deze heldinnen in zichzelf gekeerd en in gedachten verzonken, getroubleerd zelfs. De Russische fotografe Katerina Belkina is in de fotoserie It's not a Man's World haar eigen model. In de hoedanigheid van de vrouwelijke hoofdpersonen van alom bekende sprookjesverhalen stelt zij zichzelf en het publiek de vraag: hebben deze ooit geformuleerde vrouwelijke ideaalbeelden nog bestaansrecht in het hedendaagse leven, en zo ja, moeten we daar blij mee zijn? Is het wel zo wenselijk om op de prins op het witte paard te blijven wachten? In de woorden van de kunstenares: 'De wereld is de laatste tijd sterk veranderd. Door het hoge tempo van de veranderingen weet de maatschappij zich geen raad met de verhouding tussen de twee sexen. Enerzijds heeft de vrouw aan vrijheid gewonnen, anderzijds is ze minder tegen zichzelf beschermd. Nog niemand heeft een overtuigend antwoord weten te geven op de vraag wat te doen met deze gegeven vrijheid en elke vrouw probeert er op grond van eigen ervaring invulling aan te geven. (...) Door in de huid te kruipen van hedendaagse heldinnen uit sprookjes van weleer wil ik de toeschouwer deelgenoot maken van een kort moment van doorleefde emoties, die normaal gesproken zorgvuldig worden verstopt zodat ze iemands zwakheden niet verraden.' Sprookjes vormen voor Belkina de belichaming van verwachtingspatronen - ten opzichte van vrouwen, van mannen, van het leven - die heden ten dage hebben afgedaan. De kunstenares zet een verfijnde esthetiek, een hoogstaande technische uitvoering, een weloverwogen compositie en een groot formaat in met het doel de beschouwer te ontgoochelen. Het is de spanning tussen deze visuele rijkdom en Belkina's integere, bedenkelijke en soms ronduit gepijnigde blik, die haar werk zo overtuigend en emotioneel geladen maakt. De gezichtsuitdrukkingen van de personages tonen de keerzijde van het sprookje, zoals ook de titels van de werken hiernaar verwijzen: Roodkapje of aanvaardbare wreedheid, Zeemeermin of Opoffering, Assepoester of Opsluiting... Als dochter van een schilderes koos Katerina Belkina ervoor in haar moeders voetsporen te treden. Ze werd opgeleid tot schilder aan de kunstacademie van Samara, diep in het zuiden van Rusland. Als fotografe blijft ze zich zowel thematisch als stilistisch met het medium schilderkunst bezighouden. Haar foto's vertonen een grote plasticiteit, meer dan in de fotografie gebruikelijk is. Belkina manipuleert haar beelden om een schilderkunstig effect te bereiken: het ambacht prevaleert. Doordacht tot in het kleinste detail, neigend naar perfectie doen haar foto's denken aan de beeldtaal van modereclames in glossy tijdschriften. Maar waar reclamefoto's, net als sprookjes, de vrouw presenteren als een verleidelijk ideaalbeeld, vraagt Belkina in It's not a Man's World aandacht voor de verwarrende realiteit. | |
Terug | |